കായലിന്റെ ഓളങ്ങളിൽ തട്ടിനിൽക്കുന്ന മൗനം പോലെ തന്നെയായിരുന്നു ആ തറവാട്. ശബ്ദമില്ലാതെ നിലകൊള്ളുന്ന ഒരു കാലത്തിന്റെ ശവക്കുടീരം. അവിടെ പാർവതി താമസിച്ചിരുന്നത് അവളുടെ ശരീരത്തോടൊപ്പമല്ലായിരുന്നു; മറവികളും ഓർമ്മകളും തമ്മിൽ നടന്നുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു നിശ്ശബ്ദ യുദ്ധത്തിന്റെ നടുവിലായിരുന്നു അവളുടെ ജീവിതം. മുപ്പതുവർഷത്തെ ദാമ്പത്യം. നാരായണൻ നായർ — നാട്ടുകാർക്ക് അദ്ദേഹം “മാന്യൻ”. വായനശാലയുടെ നെടുംതൂൺ. മൈക്കിനു മുന്നിൽ നിന്നാൽ ശബ്ദം ഇടറാത്തവൻ. പക്ഷേ ആ വീട്ടിനുള്ളിൽ, പാർവതി വെറുമൊരു നിഴലായിരുന്നു, “നാരായണന്റെ ഭാര്യ” എന്ന മേൽവിലാസത്തിൽ ഒതുങ്ങിപ്പോയ ഒരു സാന്നിധ്യം. അത്താഴത്തിന് ശേഷം നാരായണൻ നായർ അവൾക്കു നീട്ടുന്ന ആ പാൽഗ്ലാസ് പാർവതി ഒരിക്കൽ സ്നേഹത്തിന്റെ ചിഹ്നമായി കരുതിയിരുന്നു. വെളുത്ത ദ്രാവകം, വെളുത്ത കള്ളം. അത് കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ ലോകം മാഞ്ഞുപോകും. ഒരു വലിയ ഗർത്തത്തിലേക്ക് വീഴുന്നതുപോലെ ആഴമുള്ള ഉറക്കം. ഉറക്കം എന്ന പേരിലുള്ള അന്ധകാരം.
അവളുടെ ഓർമ്മകളിൽ കുഴികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. പൂർണ്ണമായ ഇരുട്ടല്ല; ചില ദിവസങ്ങൾ മങ്ങൽ വെളിച്ചം പോലെ. ചില രാത്രികൾ പകുതി മാത്രം ഓർമ്മയുള്ള ഭീതികൾ പോലെ. ഉണരുമ്പോൾ ശരീരം അവളുടെതായിരുന്നില്ല. വേദനയില്ല. അതായിരുന്നു അവളെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തിയത്.
“വയസ്സായാൽ ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംഭവിക്കും,” ഡോക്ടർ പറഞ്ഞപ്പോൾ,