ആകാശം ശൂന്യമാണ്

ആകാശം ശൂന്യമാണ്,
മനസ്സും.
ഇടയ്ക്കിടെ ഒരു പക്ഷിയോ വിമാനമോ 
പറക്കുമെന്ന് മാത്രം.

ഒന്നുമില്ലായ്മയുടെ ആഴങ്ങളിൽ
നിശ്ശബ്ദത ഒരു മഴവില്ല് തീർക്കുന്നു.
മേഘങ്ങൾ വഴിമാറി നടക്കുമ്പോൾ
പക്ഷികൾ കൂട്ടംകൂട്ടം പറക്കുന്നു.
ചിറകുകൾ തുന്നിച്ചേർത്ത സ്വപ്നങ്ങൾ
വീണ്ടും ആ ശൂന്യതയെ മുറിച്ചു കടക്കുന്നു.
അവസാനം
ആകാശം വീണ്ടും തനിച്ചാകുന്നു.
മനസ്സും.

ചിലപ്പോൾ
ആ പക്ഷിയുടെ ചിറകിൽ നിന്നും
മറന്നുപോയൊരു ഗ്രാമം താഴേക്ക് വീഴും.
അത് ഫലസ്തീനോ സുഡാനോ ആകാം.
അവിടെ താമസിക്കുന്നത്
മുസ്ലിമോ ക്രിസ്ത്യാനിയോ ഹിന്ദുവോ ആകാം.

വിമാനത്തിന്റെ ഇരമ്പലിൽ
ഇന്നലത്തെ മഴത്തുള്ളികൾ മരവിച്ചു 
നിൽക്കുന്നുണ്ടാകും.
ഞാൻ കൈകൾ നീട്ടുമ്പോൾ
നീലനിറം എന്റെ വിരലുകളിൽ പടരുന്നു.
മനസ്സിലെ ശൂന്യതയിൽ നിന്ന്
ഒരുകൂട്ടം നക്ഷത്രങ്ങൾ മീനുകളെപ്പോലെ
കരയിലേക്ക് നീന്തിക്കയറുന്നു.