പ്രണയം ഒരു ലഹരിയായിരുന്നു, അവനവനിലേക്ക് മറ്റൊന്നിനെ ആവാഹിക്കാനുള്ള അടങ്ങാത്ത തൃഷ്ണ. അകലെയുള്ള കനലിനെ നക്ഷത്രമെന്നു കരുതി നെഞ്ചിലേറ്റാനുള്ള നെട്ടോട്ടം. എന്നാൽ, സ്വന്തമാക്കിക്കഴിഞ്ഞാൽ ആ ലഹരിയുടെ വേലിയേറ്റങ്ങൾ അടങ്ങുന്നു; പിന്നീട് അവിടെ അവശേഷിക്കേണ്ടത് സ്നേഹത്തിന്റെ ശാന്തമായ തെളിവെള്ളമാണ്. സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയാത്തവർക്ക്, ബന്ധനങ്ങളുടെ വിങ്ങലിനേക്കാൾ ഉദാത്തം വേർപിരിയലിന്റെ വിമുക്തിയാണ്.
പ്രണയം പടിയിറങ്ങിയിടത്ത് സ്നേഹത്തിന്റെ തണലില്ലെങ്കിൽ, ആ വീടിന് ശവക്കല്ലറയുടെ മരവിപ്പും ഗന്ധവുമായിരിക്കും. പരസ്പരം പീഡിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഒരായുസ്സ് ഹോമിക്കുന്നതിനേക്കാൾ എത്രയോ അന്തസ്സുണ്ട്, സൗമ്യമായ ഒരു യാത്രപറച്ചിലിൽ. "അപ്രാപ്യമായതിനോടുള്ള തീവ്രമായ ആകർഷണമാണ് പ്രണയം. എന്നാൽ അത് പ്രാപ്യമാകുമ്പോൾ സ്നേഹമായി പരിണമിക്കണം. സ്നേഹമില്ലാത്ത ഇടനാഴികളിൽ ഇടറി വീഴുന്നതിനേക്കാൾ എത്രയോ ഉചിതം, ഏകാന്തതയുടെ വഴിയിലൂടെ തനിയെ നടക്കുക എന്നതാണ്." നരകതുല്യമായ സഹവാസത്തേക്കാൾ പവിത്രമാണ് സത്യസന്ധമായ വേർപിരിയൽ. അതൊരു ഉടമ്പടിയുടെ ലംഘനമല്ല, മറിച്ച് ശ്വാസം മുട്ടുന്ന രണ്ട് ആത്മാക്കളുടെ മോചനമാണ്.
നൈനിറ്റാൾ തടാകത്തിലെ കറുത്ത ജലപ്പരപ്പിൽ നിലാവിന്റെ വെള്ളിനൂലുകൾ മുറിഞ്ഞുവീണ ഒരു യാമത്തിലാണ് അസ്ലമും സൈനബയും ആ യാഥാർത്ഥ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്, അവരുടെ പ്രണയം ഒരു മരീചികയായിരുന്നു എന്ന്. അസ്ലം അവൾക്ക് വെറുമൊരു പുരുഷനായിരുന്നില്ല; തകർന്നുപോയ കിനാവുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് അവൾ നെയ്തെടുത്ത ഒരു സ്വർണ്ണനൂലായിരുന്നു അവൻ. മയ്യഴിയിലെ കാറ്റിൽ ഉപ്പും മുല്ലപ്പൂമണവും അലിഞ്ഞുചേരുന്നതുപോലെ അവൻ അവളിലേക്ക് പടർന്നു കയറിയിരുന്നു. അവന്റെ മിഴികളിലെ തീക്ഷ്ണത തനിക്ക് മാത്രം അവകാശപ്പെട്ടതാണെന്ന് സൈനബ മോഹിച്ചു. എന്നാൽ, നിക്കാഹിന്റെ പവിത്രമായ ചരടുകൾ കൊണ്ട് അവർ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട നിമിഷം മുതൽ, ആ മാന്ത്രികതയുടെ നിറം മങ്ങിത്തുടങ്ങി.