ചെമ്പനീർ പൂവിന്റെ സുഗന്ധം പോലെ, ഒരു കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിലെ മഴരാത്രിയായിരുന്നു അത്. ജലകണങ്ങൾ പാതി തുറന്ന ജനലിലൂടെ കിളികൾ കണക്കെ അകത്തേക്ക് പറന്നുകയറി. മുറിയിൽ തണുപ്പിന്റെ നേർത്ത പാടകൾ പരന്നു. കാലം അവരുടെ മേൽ സൗമ്യമായി ഒരു പുടവയിട്ടു, വർഷങ്ങളുടെ പരിചയം പകർന്നു നൽകിയ ശാന്തത. അവർ രണ്ടുപേരും കിടക്കയിൽ പരസ്പരം പറ്റിയിരുന്നു, തലയണയിൽ തലചേർത്ത്, ശരീരങ്ങളുടെ മൃദുലമായ ചൂട് പങ്കുവെച്ച്. അവന്റെ ഇടതുകൈത്തണ്ടയിലായിരുന്നു അവളുടെ തലയുടെ ശാന്തമായ ഭാരം, ഒരു പഴയ പുസ്തകം മടക്കിവെച്ചതുപോലെ. ആ ഒരൊറ്റ സ്പർശത്തിൽ, പകലിലെ തിരക്കുകൾ, മാർക്കറ്റിലെ ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ, ഓഫീസിലെ കടുപ്പമേറിയ വാക്കുകൾ, ലോകത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാരങ്ങളും ഉരുകിത്തീർന്ന്, ഒരു നനഞ്ഞ മൺതരിയായി അവന്റെ മനസ്സിൽനിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി.
അവൾക്കറിയാം, ആ ഒരു ചേർച്ചയിലാണ് ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും വലിയ ആശ്വാസത്തിന്റെ രഹസ്യമെന്ന്. അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ ഒന്നുചേരുമ്പോൾ, ഒരുതരം സുരക്ഷയുടെ രാസലായനി മനസ്സിൽ അലിയുന്നുണ്ട്, ഓക്സിടോസിൻ എന്ന സ്നേഹവസ്തു. ‘അമ്മയുടെ പാലിലെ മധുരം’ പോലെ, അത് മനസ്സിൽ ശാന്തി നിറയ്ക്കും. കട്ടിലിന്റെ ഇടതുവശം, അതാണവളുടെ സ്ഥിരം ഇടം, വാസ്തുവിന്റെ കണക്കനുസരിച്ച് സ്ത്രൈണോർജ്ജത്തിന്റെ താഴ്‌വാരം. അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അവന്റെ ഹൃദയത്തോട് ഏറ്റവും അടുത്തായി കിടന്നു, ഒരു മൗനമായ സംഗീതം പോലെ. അവൻ വലതുവശത്ത്, കട്ടിയുള്ള ഒരു ഭിത്തി കണക്കെ, അവളെ ലോകത്തിന്റെ കടുപ്പമേറിയ കാഴ്ചകളിൽ നിന്നും സംരക്ഷിക്കുന്ന കാവൽക്കാരനായി.
അവരുടെ ശ്വാസം ഒരേ താളത്തിൽ, കടലിലെ തിരമാലകൾ പോലെ ഉയർന്നും താഴ്ന്നും വരുമ്പോൾ, അവളുടെ ചിന്തകൾ ഒരു നനഞ്ഞ കാറ്റായി ദൂരെ ദിക്കുകളിലേക്ക് പാഞ്ഞു.