മൺകോലങ്ങൾ

വെള്ളമേറാതെ
ചവിട്ടിക്കുഴച്ചും
തോണ്ടിയെടുത്തും
തേച്ചുചേർത്തും
കണ്ണിലെ വറ്റാത്ത തിളക്കവും
ചുണ്ടിലെ മായാത്ത ചിരിയും
ഒടിവുകളും വളവുകളും
ഉയർച്ചയും താഴ്ചയും
എല്ലാം
നിന്റെ വിരലുകളുടെ
വഴക്കത്തിനുതന്നെ.
എന്നിട്ടുംവെയിലുകൊണ്ട്
വിണ്ടുകീറുമെന്ന് കരുതിയോ
മഴകൊണ്ടാൽ
അലിഞ്ഞൊടുങ്ങുമെന്നോർത്തോ
ഊർന്ന് വീണ്
ഉടയുമെന്ന് പേടിച്ചോ
ശീതീകരിച്ച ചില്ലലമാരയിൽ
നീയെന്നെ അലങ്കാരത്തിനുവച്ചത്?

A poem about how love and care shape and preserve the beauty and at the same time restrict the essence of a person.