ദാ, "മൂങ്ങ'' എന്ന ഈ കഥാസമാഹാരം.
മുമ്പൊരിക്കൽ, ഒരു ലേഖനത്തിൽ, തന്റേതുമാത്രമായ ഏതോ ഒരാകാശത്തിൽ നന്മയും തിന്മയും പരസ്പരം യുദ്ധം വെട്ടുന്നത് കണ്ടുകൊണ്ട്, എന്നും രാവിലെ പള്ളിയിൽ പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു ബാലനെക്കുറിച്ച് ഞാൻ എഴുതിയിരുന്നു. അരനൂറ്റാണ്ടിനിപ്പുറം, തനിക്കുമാത്രം ദൃശ്യമാകുന്ന ആ ആകാശത്തിന്റെ കഥകൾ പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു പിഎഫ് മാത്യൂസ് ദാ, അതിനൊരു ദൃഷ്ടാന്തം, "മൂങ്ങ'' എന്ന ഈ കഥാസമാഹാരം.
മാത്യൂസിന്റെ എഴുത്തുജീവിതം, അതിന്റെ തുടക്കകാലം മുതൽ അടുത്തുനിന്ന് കാണാൻ സാധിച്ചിട്ടുണ്ടെനിക്ക്– ആദ്യം പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട രചനകളിലൊന്നായ "ആസ്സാമിന് പുറകിൽ, സുഭാഷ് പാർക്കിലെ കുരങ്ങൻ'' എന്ന കഥ കൊച്ചിയിലെ ആ പാർക്കിലേക്ക് ഞങ്ങൾ പലവട്ടം നടത്തിയ സന്ദർശനങ്ങൾക്കിടയിൽനിന്ന് പെറുക്കിയെടുത്തതാകണം. പാർക്കിലെ ഒരു ഉറക്കംതൂങ്ങിമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലും മറ്റ് പലയിടങ്ങളിലും സാഹിത്യത്തെ ഒരുമിച്ച് സ്വപ്നം കണ്ട് നടന്ന ആ കാലങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ഓർമ്മയിലുമുണ്ട്. അന്നുമുതൽ ഇന്നോളം, സാഹിത്യത്തെ സംബന്ധിച്ചെങ്കിലും, മാത്യൂസ് ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നത് സ്വയംനവീകരണത്തിലായിരുന്നു. എംടി, ഉറൂബ്, ബഷീർ തുടങ്ങിയവരിൽനിന്ന്, വിജയനിലൂടെ, മേതിലിലൂടെ, കരമസോവ് സഹോദരന്മാരിലൂടെ, അസ്തിത്വവാദത്തിലൂടെ, ലാറ്റിൻ അമേരിക്കൻ കടന്നാക്രമണത്തിലൂടെ വളർന്ന്, കാലാകാലങ്ങളിൽ വന്നുഭവിക്കുന്ന തരംഗങ്ങളെ മറികടന്ന്, കുറച്ചുകൂടി പക്വമായ സാഹിത്യവീക്ഷണത്തിൽ എത്തിച്ചേരാൻ മാത്യൂസിനെ സഹായിച്ചത് ഈ സ്വയംനവീകരണമാണ്. ഈ പരിണാമം എഴുത്തിലും സ്പഷ്ടമാണ്, പ്രത്യേകിച്ച് വൈകാരികതയുടെ പ്രതിഫലനത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ. മേലേ പറഞ്ഞ "ആസ്സാമിന് പുറകിൽ, സുഭാഷ് പാർക്കിലെ കുരങ്ങൻ'' എന്ന കഥയിൽനിന്ന്, ഈ സമാഹാരത്തിനു തൊട്ടുമുമ്പ് ഇറങ്ങിയ "മുഴക്ക''ത്തിലെ കഥകളിലേക്കെത്തുമ്പോൾ, ആദ്യകാലങ്ങളിൽ എഴുത്തിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന വൈകാരികത മെല്ലെ കഥ പറച്ചിലിന്റെ ഭംഗിക്കു വഴിമാറിക്കൊടുക്കുന്നത് കാണാം, അതോടൊപ്പം ഉള്ളടക്കത്തിനും കഥാസന്ദർഭങ്ങൾക്കുമുള്ള പ്രാധാന്യം ക്ഷയിച്ചുപോകുന്നതും. മറ്റൊരു വിധത്തിൽ നോക്കിയാൽ, പറയുന്ന കഥയിൽനിന്ന് കഥ പറയുന്നതിലേക്ക് എഴുത്ത് കൂട് മാറുകയായിരുന്നു.