ദീപു പ്രദീപിന്റെ ഈ നര്‍മ്മക്കുറുക്കൂട്ട് കഥകള്‍ തിരുവില്വാമലയുടെ സ്വന്തം നാണ്വായര്‍ കഥകളുടെ കാറ്റ് മനസ്സിലേക്കു കൊണ്ടുവന്നു. ആധുനിക സാഹിത്യത്തിന്റെ കാലത്തുതന്നെ മലയാളിയുടെ ചിന്തകളെ ചിരികൊണ്ട് ശീര്‍ഷാസനം ചെയ്യിച്ച വി.കെ.എന്‍. എന്തുകൊണ്ടോ നിനവില്‍ വന്നു. നസിറുദ്ദീന്‍ ഹോജാക്കഥകളുടെ ചിരിയുടെ ഋജുത്വവും ഓര്‍മ്മയുടെ പൊടിതട്ടി ഉണര്‍ന്നു. ഏറ്റവും പുതിയ കാലത്തിന്റെയും ഇനിയും ഉരുത്തിരിയുന്ന കാലത്തിന്റെയും നാഡിമിടിപ്പ് അറിഞ്ഞാണ് ദീപു കഥകള്‍ പറയുന്നത്. അപ്പോഴും വള്ളുവനാടന്‍ മണ്ണില്‍ ചുവടുകളമര്‍ത്തി നില്ക്കുന്നു ഈ ചിരികള്‍. പട്ടാമ്പിയും എടപ്പാളും പെരുമ്പിലാവും കല്ലുംമ്പുറവും ഒക്കെ തഴുകിവരുന്ന തെന്നലുകള്‍ ഈ കഥകളിലോടുന്നു.
നരേറ്റീവിന്റെ ഈ താളം നോക്കൂ–ആഖ്യാതാവ് എന്ന അനുഭവസ്ഥന്‍ പെണ്ണുകാണലിന് പോയപ്പോള്‍ ‘കോണിയുടെ അറ്റത്ത് ബാഹുബലി വളയ്ക്കാന്‍ വിട്ടുപോയ പനപോലെ നിന്നിരുന്ന ആങ്ങളയെ നോക്കി.' സാദൃശ്യബിംബങ്ങളുടെ ഒരു ഘോഷയാത്രയാണ് ഈ ചിരിയുടെ കാഴ്ചവട്ടം നിറയെ. മറ്റൊന്ന്, "അലിയാര്‍ സാര്‍ ഡബ്ബ് ചെയ്യുന്ന സീരിയലിന്റെ പ്രൊമോപോലെ പ്രക്ഷുബ്ധമായി സുമേച്ചിയുടെ മനസ്സ്. (ഓര്‍മ്മയില്‍ "ഹൂ ഈസ് അഫ്രെയ്ഡ് ഒഫ് വെള്ളായണി അര്‍ജ്ജുനന്‍!' എന്ന പ്രശസ്ത വി.കെ.എന്‍. മാസ്റ്റര്‍സ്‌ട്രോക്ക്!) ‘പഴയമോഹജ്വാല'യെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കിപ്പുറം അവളുടെ ഒക്കത്തൊരു കുഞ്ഞുമായി കണ്ടുമുട്ടവെ കഥാനായകനെ നോക്കി ശിശുവിന്റെ പിഞ്ചിളം ചിരി. അപ്പോള്‍ നായകന്റെ ആത്മഗതം, "ഈ ചിരി നിന്റെ അമ്മ പണ്ടു ചിരിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ !'