ഇടവേളകളില്ലാതെ തടിപ്പാലം ഇന്നും മുരളുകയാണ്. ഇരപിടിയൻ കരിംകൂമന്റെ ചിലപ്പുപോലെ ഭീകരമാംവിധം അത് കാതുകളിൽ തുളഞ്ഞുകയറുന്നു. ആ മുരൾച്ച, അതൊരടയാളമാണ്. നാളത്തെ സൂര്യോദയത്തിനും സാക്ഷ്യംവഹിക്കാനുള്ളത് നന്മകൾ അവകാശപ്പെടാനില്ലാത്ത കാഴ്ചകളാണെന്ന് ഊട്ടി ഉറപ്പിക്കുന്ന അടയാളം. പാറക്കൂട്ടങ്ങളെപ്പോലും വിറകൊള്ളിച്ചു കുത്തിയൊഴുകുന്ന കരിച്ചേരിപ്പുഴയ്ക്കു കുറുകെ കെട്ടിയ തടിപ്പാലം ജനങ്ങളെ കൊണ്ടുപോയത് അക്കരെ കരയിലേക്കുമാത്രമായിരുന്നില്ല. ആ മുരൾച്ച, പലർക്കുമതൊരു പേടിസ്വപ്നമാണ്.
ഒറ്റപ്പാളി ജനാലമാത്രമുള്ള മുറിയിൽ ചടഞ്ഞുകൂടിയിരിക്കുന്ന മൂന്നുപേർ. പാലം ഓരോ തവണ മുരളുമ്പോഴും അവരുടെ ചങ്കിടിപ്പ് വല്ലാതെ കൂടുന്നുണ്ട്. ജനാലയിലൂടെ ഉള്ളിൽ കടക്കുന്നത് മങ്ങിയ വെളിച്ചംമാത്രമാണ്. പാലത്തിനപ്പുറം പ്രകാശിക്കുന്ന വഴിവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചം. ഉള്ളിലേക്ക് ഊറിവരുന്ന വെളിച്ചത്തിൽ മാരന്റെ പാതി മുഖംമാത്രമേ കാണാനാകൂ. അയാൾ നിർവികാരനായി ആ വെളിച്ചം ആസ്വദിക്കുകയാണ്. ഇതുവരെ കാണാത്തൊരു ഭംഗി ഇന്നാ വെളിച്ചത്തിനു തോന്നുന്നുണ്ട്.
അയാൾക്കൊപ്പം ഒരു കുട്ടിയുമുണ്ട്. ഏറിയാൽ പതിന്നാലു വയസ്സ് മാത്രം. അതിൽ കൂടാൻ സാധ്യതയില്ല. ഇന്നലെയാണ് അവൻ മാരനൊപ്പം ചേരുന്നത്. ഈ ലോകമെന്തെന്നു തിരിച്ചറിയാനുള്ള വിവേകം അവനായിട്ടില്ല. കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ഒളിച്ചുകളിക്കേണ്ട പ്രായം. അവനെന്തു പിഴച്ചിട്ടാണോ ആവോ!! അവന്റെ കഥ കേട്ടിട്ട് ഇനി എന്തിന്? രണ്ടു ദിവസം മുൻപായിരുന്നുവെങ്കിൽ ഒരവലോകനംതന്നെ നടത്താമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഇനി അതിന്റെ ആവശ്യമുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നില്ല.