കൊച്ചിയിലെ സതേൺ നേവൽ കമാൻഡ് ആസ്ഥാനത്തെ തണുത്തുറഞ്ഞ സെർവർ റൂമിലിരുന്ന് ജേക്കബ് ആ ഉപഗ്രഹചിത്രത്തിലേക്ക് പറ്റാവുന്നത്ര സൂം ചെയ്തുനോക്കി. ആൻഡമാൻ തീരത്തെ അനധികൃത മത്സ്യബന്ധന ബോട്ടുകളുടെ നിരീക്ഷണമാണ് അയാളെ ഏൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന പുതിയ ചുമതല. ആ ജോലിക്കിടയിൽ, നോർത്ത് സെന്റിനൽ ദ്വീപിന്റെ പടിഞ്ഞാറൻ തീരത്തെ മണൽപ്പരപ്പിൽ പതിഞ്ഞുകണ്ട ഒരടയാളമാണ് അയാളുടെ കണ്ണിലുടക്കിയത്. അതു പ്രകൃതിദത്തമാണെന്ന് കണ്ടിട്ടു തോന്നുന്നില്ല--കടൽത്തിരകൾക്കോ കാറ്റിനോ മാത്രം രൂപപ്പെടുത്താൻ കഴിയാത്തത്ര കൃത്യതയോടെ, അതിവിശാലമായ ഒരു ചാല് മണലിൽ പണിപ്പെട്ട് കോറിയിട്ടിരിക്കുന്നു. സ്ക്രീനിലെ വെളുത്ത കർസർ അതിൻ്റെ കൂറ്റൻ വളവിലൂടെ താഴേക്കു നിരങ്ങി. മൗസിലമർന്നിരിക്കുന്ന ജേക്കബിന്റെ വിരലുകൾ ആ ചാലിലൂടെത്തന്നെ താഴേക്കൂർന്നിറങ്ങുന്നതുപോലെ.
അതേ മനുഷ്യവിരൽത്തുമ്പുകൾ സംഭരിച്ച പിരിമുറുക്കത്തോടെ, മഴ പെയ്തു തോർന്ന ഈറൻ മണലിലൂടെ കേളു തൻ്റെ സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് ഒരു മരക്കൊമ്പ് വലിച്ചു വരച്ചതിൽ നിന്നുമാണ് ഇതിൻ്റെ ശരിയായ തുടക്കം. 1921-ലെ മലബാർ കലാപത്തിനു ശേഷം പോർട്ട് ബ്ലെയറിലെ സെല്ലുലാർ ജയിലിൽ നിന്നും കടലിലേക്കു എടുത്തുചാടി രക്ഷപ്പെട്ടിവിടെ വന്നെത്തിയവനാണ് അയാൾ. വന്യമായ ഏതോ കാലവർഷക്കാറ്റിൽ ദിശതെറ്റി ഈ വിലക്കപ്പെട്ട തീരത്തടിഞ്ഞവൻ. ചുറ്റിലും ശത്രുതാമനോഭാവത്തോടെ സദാ പിന്തുടരുന്ന ആദിമ മനുഷ്യരെക്കാൾ അയാളെ ഭയപ്പെടുത്തിയത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു--എത്തിയിടം ഉപയോഗശൂന്യമാക്കിയ സ്വന്തം മാതൃഭാഷയുടെ ഓർമ്മകൾ മസ്തിഷ്കത്തിൽ നിന്നു മുഴുവനായും മാഞ്ഞുപോകുന്നതിൻ്റെ നടുക്കം. അതിജീവനത്തിനായുള്ള മൃഗീയമായ തത്രപ്പാടിനിടയിൽ ഉച്ചരിക്കാൻ മറന്നുപോകുന്ന പ്രിയ അക്ഷരങ്ങളെ മണലിൽ വരച്ചിടലായിരുന്നു അയാൾക്ക് സ്വന്തം അസ്തിത്വം നിലനിർത്താനുള്ള ഒരേയൊരു പിടിവള്ളി. ആ വലിയ വളവിലൂടെ അയാൾ താഴേക്കു നീട്ടി വരച്ചു - 'ഴ' എന്ന്.
ഉപഗ്രഹചിത്രത്തിന്റെ മെറ്റാഡാറ്റയും ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ അതിരുകളും വെട്ടിമാറ്റി, അതിൽ കണ്ട അടയാളം മാത്രം ഒരു കടലാസിലേക്ക് പകർത്തിയിട്ടാണ് ജേക്കബ് എറണാകുളത്തുള്ള തൻ്റെ സുഹൃത്തിൻ്റെ പഴയ ഫ്ലാറ്റിലെത്തിയത്. കനത്ത ലെൻസുള്ള കണ്ണടയിലൂടെ കടലാസിലേക്കു സൂക്ഷിച്ചുനോക്കിയ റിട്ടയേർഡ് ഭാഷാശാസ്ത്ര പ്രൊഫസർക്ക് അതു തിരിച്ചറിയാൻ നിമിഷങ്ങൾ മാത്രമേ വേണ്ടിവന്നുള്ളൂ.