നീലാകാശങ്ങൾക്കപ്പുറം, അജ്ഞാതമായി ഒഴുകിനടക്കുന്ന വെൺമേഘങ്ങളുടെ നിശ്ശബ്ദ ഭൂമിക. പഞ്ഞിക്കെട്ടുകൾ പോലെയുള്ള ആ ഹിമപ്പരപ്പിലൂടെ ഞാൻ താഴേക്ക് പറന്നിറങ്ങുകയായിരുന്നു. മേഘരൂപം പൂണ്ട വെള്ളിപ്പക്ഷികൾ, തുള്ളിച്ചാടുന്ന വെൺഗോക്കൾ, ഐരാവതസമാനമായ വെള്ളാനക്കൂട്ടങ്ങൾ... എല്ലാം പുഞ്ചിരിയോടെ എന്നെ നോക്കുന്നു. അതൊരു അതിരുകളില്ലാത്ത ഒഴുക്കായിരുന്നു, ബോധം എന്തിനെന്നില്ലാതെ ആ വെളിച്ചത്തിൽ ലയിച്ചു ചേർന്ന നിർവൃതി.
എന്നാൽ, ആ സുദീർഘമായ ആലസ്യത്തിന് വിള്ളൽ വീഴ്ത്തിക്കൊണ്ട്, എവിടെനിന്നോ ഒരു നേർത്ത ആജ്ഞ കാതിൽ മുഴങ്ങി: "കണ്ണുകൾ തുറക്കൂ."
ചുറ്റും അപരിചിതമായ സംസാരശബ്ദങ്ങൾ. എത്രയോ നാളുകളായി ഈ ശബ്ദക്കൂട്ടിലിട്ടാണ് ഞാൻ ശ്വാസം മുട്ടുന്നത്? അതിനിടയിൽ... ഒരു വിങ്ങൽ. ഒരു നനഞ്ഞ സ്വരം.
അമ്മ!