ക്രെസ്റ്റ്‌വുഡ് എന്ന ആ ചെറിയ പട്ടണത്തിലെ തെരുവുകള്‍, ശരത്കാല ഇലകളുടെ മര്‍മരം ശ്രവിച്ചിരുന്നു. ഒരുകാലത്ത് ക്രെസ്റ്റ്‌വുഡിലെ ഊര്‍ജ്ജസ്വലനായ കലാകാരനായിരുന്നു മധ്യവയസ്‌കനായ ഒലിവര്‍. പക്ഷെ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീടും സ്റ്റുഡിയോയും ഇപ്പോള്‍ നിശ്ശബ്ദമാണ്. ക്യാന്‍വാസുകള്‍ സ്പര്‍ശിക്കാതെ, നിറങ്ങള് നിശ്ശബ്ദമായ ഷേഡുകളായി മങ്ങി. കടുത്ത മൂടല്‍മഞ്ഞ് പോലെ നിരാശ അവന്റെ ആത്മാവില്‍ സ്ഥിരതാമസമാക്കി, അത് അവന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭംഗിയുള്ള നിറങ്ങള് നിറഞ്ഞിരുന്ന പാലറ്റിനെ മറച്ചു.
പെട്ടെന്നുള്ള അസുഖം മൂലം ഭാര്യ ക്രിസ്റ്റീനാ നഷ്ടപ്പെട്ടതോടെയാണ് ഇതെല്ലാം ആരംഭിച്ചത്. സമ്പന്ന കുടുംബത്തില്‍ നിന്നും തനിക്കൊപ്പം ജീവിക്കാന്‍ വന്നിട്ട് ദാരിദ്രവും ദുഖവുമായിരുന്നു അവള്‍ക്കു താന്‍ കൊടുത്തതു എന്നോര്‍ത്ത് എന്നും അവന്‍ വേദനിച്ചു. ഒരു കാലത്ത് അവരുടെ വീടിനുള്ളിലെ സന്തോഷത്തിന്റെ ചൂടുള്ള നിറങ്ങള് ഇന്നുകളില്‍ തണുത്തുരഞ്ഞു. ഒരുമിച്ചു നൃത്തം ചെയ്ത മുറികളും ഒന്നിച്ചു പങ്കിട്ട സന്തോഷവും ചിരിയും ഇപ്പോള്‍ ഒരു വേട്ടയാടുന്ന പ്രതിധ്വനിയായി നിലനില്‍ക്കുന്നു.
ആ തീവ്രദുഃഖം ഒലിവറിന്റെ ലോകത്തെ ചാരനിറത്തില്‍ വരച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ബ്രഷ് എടുക്കാനുള്ള ഓരോ ശ്രമവും വ്യര്‍ത്ഥമായികൊണ്ടിരുന്നു. പാതി വരച്ച ചിത്രങ്ങളും ഇടയ്ക്ക് മഷി പാത്രങ്ങള്‍ മറിഞ്ഞു വീണ പാലെറ്റുമൊക്കെ അവരുടെ ജീവിതം തന്നെയായിരുന്നു. ഋതുക്കള്‍ മാറിയപ്പോള്‍ ഒലിവറിലും മാറ്റങ്ങളുണ്ടായി; ക്രിസ്റ്റീനയുടെ വേര്‍പാടു കൊണ്ടു നഷ്ടപ്പെട്ട മാനസിക ആരോഗ്യത്തെ ദൃഢമാക്കി.