ബ്രൗൺ നിറമുള്ള പാക്കിംഗ് ടേപ്പിന്റെ കർക്കശമായ ശബ്ദം ആ പകലിന്റെ നിശബ്ദതയെ നെടുകെ പിളർന്നു. പഴയ പത്രക്കടലാസുകളിൽ പൊതിഞ്ഞ ഒരു കളിമൺ ഭരണിയുമായി രാധ കാർഡ്ബോർഡ് പെട്ടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു. പന്ത്രണ്ടു വർഷത്തെ ഒരുമിച്ചുള്ള ശ്വാസനിശ്വാസങ്ങൾ, പങ്കുവെച്ച സ്വപ്നങ്ങൾ, പറയാതെപോയ പരിഭവങ്ങൾ...എല്ലാം വെറും മൂന്നു പെട്ടികളിലേക്ക് ചുരുങ്ങുന്നത് അവൾ ഒരത്ഭുതത്തോടെയാണ് നോക്കിനിന്നത്. ടേപ്പ് വലിച്ചു കീറുമ്പോൾ തൊലിയോട് ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന ഒരു പ്ലാസ്റ്റർ ഒറ്റയടിക്ക് വലിച്ചെടുക്കുന്നതുപോലെ വല്ലാത്തൊരു നീറ്റൽ അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.
മുറിയിൽ അവളും വിനയുമുണ്ടായിരുന്നു. പരസ്പരം കണ്ണുകളിൽ നോക്കാതിരിക്കാൻ രണ്ടുപേരും പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു. ഒരു കമ്പനി പൂട്ടാൻ തീരുമാനിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ പാർട്ണർമാർ ബാധ്യതകൾ വീതിക്കുന്ന അതേ യാന്ത്രികതയും സൂക്ഷ്മതയുമായിരുന്നു അവർക്കിടയിൽ. അലമുറയിട്ടുള്ള കരച്ചിലുകളോ, പഴയകാലം ഓർത്ത് പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിക്കലോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരുപക്ഷേ, കണ്ണുകൾ ഇടഞ്ഞാൽ, ഉള്ളിലെവിടെയോ കെട്ടിക്കിടക്കുന്ന കണ്ണുനീരിന്റെ അണക്കെട്ട് പൊട്ടിയേക്കുമെന്ന് ഇരുവരും ഭയന്നിരിക്കണം. അതല്ലെങ്കിൽ, ഇനി പരസ്പരം പറയാൻ ബാക്കിയൊന്നുമില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവിന്റെ മരവിപ്പായിരിക്കാം.
"ഈ കോഫി മേക്കർ നീ എടുത്തോ", വിനയ് പറഞ്ഞു. അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ യാതൊരു വികാരവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു അപരിചിതനോട് വഴി ചോദിക്കുന്ന അതേ നിർവികാരത. രാധ ആ യന്ത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി. അഞ്ചു വർഷം മുൻപ് കൂർഗിലേക്കുള്ള ഒരു യാത്രയിൽ വെച്ച് അവർ ഒരുമിച്ച് വാങ്ങിയതാണത്. ആ യാത്രയിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഓർമ്മ. എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ ആറു മണിക്ക് അതൊരു പ്രത്യേക ശബ്ദത്തോടെ കോഫി തിളപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങും. വറുത്ത കാപ്പിക്കുരുവിന്റെ ആ ഗന്ധമാണ് പിന്നീട് അങ്ങോട്ടുള്ള അവരുടെ പകലുകളെ നിർണ്ണയിച്ചിരുന്നത്. ആ ഗന്ധമില്ലാതെ അവൾക്ക് ഒരു പ്രഭാതം സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും കഴിയില്ലായിരുന്നു.