മഴ തീർത്തും തോർന്നിരുന്നില്ല. എങ്കിലും, വലിയ ശബ്ദങ്ങളില്ലാതെ, ഇലത്തുമ്പുകളിൽനിന്ന് ഇടവിട്ട് അടർന്നുവീഴുന്ന ജലകണങ്ങൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഏകാന്തതയുണ്ടായിരുന്നു. ഉമ്മറത്തെ ഈ പഴയ ചാരുകസേരയിൽ, കാലുകൾ നീട്ടിവെച്ച് കണ്ണുകളടച്ചു കിടക്കുമ്പോൾ ഇരുട്ട് പതുക്കെ മുറ്റത്തേക്ക് അരിച്ചിറങ്ങുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു. കാറ്റുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇലകളൊന്നും അനങ്ങിയില്ല. അപ്പോഴാണ്, നനഞ്ഞ മണ്ണിലേക്ക് പവിഴമല്ലിയിൽ നിന്നൊരു പൂവ് അടർന്നുവീണത്.
വളരെ നേർത്തൊരു ശബ്ദം. ഒരുപക്ഷേ, എന്റെ തോന്നലാകാം. ആ വീഴ്ചയിലേക്ക് നോക്കിക്കിടന്നപ്പോൾ നെഞ്ചിലൊരു വല്ലാത്ത ഭാരം വന്ന് നിറയുന്നതുപോലെ. ഒരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ, ശാന്തമായി, പ്രകൃതിയുടെ ഏതോ അദൃശ്യമായ താളത്തോട് ചേർന്ന് ആ പൂവ് മണ്ണിലേക്ക് മടങ്ങുകയായിരുന്നു. അതിൽ വേദനയോ വിലാപമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വലിയൊരു ശൂന്യത മാത്രം.
മരണവും അങ്ങനെയല്ലേ വരുന്നത്? മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ച വലിയ നാടകീയതകളൊന്നുമില്ലാതെ, ഏറ്റവും സാധാരണമായ ഏതോ ഒരു പകലിൽ. ആകാശത്ത് അപ്പോൾ മിന്നലുകളോ ഇടിമുഴക്കങ്ങളോ ഉണ്ടാകില്ല. ഞാൻ ഒരുപക്ഷേ, നാളത്തെ ആവശ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് കണക്കുകൂട്ടുകയാവും. പകുതി വായിച്ചു നിർത്തിയ പുസ്തകം മേശപ്പുറത്ത് മലർത്തിവെച്ചിട്ടുണ്ടാകും. മുറ്റത്തെ മാവിൽനിന്ന് നാളെ അടർത്തേണ്ട മാങ്ങകളെക്കുറിച്ചായിരിക്കും ചിന്തിക്കുന്നത്. അതിനിടയിലേക്ക്, തീർത്തും അപ്രതീക്ഷിതമായി, വളരെ സ്വാഭാവികമായി ആ നിമിഷം വന്നെത്തും. ഞാൻ പോയാലും ഈ ഭൂമിക്ക് ഒരു മാറ്റവുമുണ്ടാകില്ല. സൂര്യൻ ഉദിക്കും പത്രക്കാരൻ സൈക്കിൾ മണി മുഴക്കും വഴിയരികിലെ ചായക്കടകളിൽ മനുഷ്യർ വീണ്ടും ഒത്തുകൂടും. കാലത്തിന്റെ വലിയ പുസ്തകത്തിൽ ഞാനെന്നത് അപ്രസക്തമായൊരു അക്ഷരം മാത്രം.