ഈ പുസ്തകം വായിച്ചു തീരുമ്പോൾ മനസ്സിൽ ബാക്കിനിൽക്കുന്ന ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്: മേരി റോയി തന്റെ മകളെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നോ? അതോ തനിക്ക് ലഭിക്കാതെ പോയ ചില സ്നേഹരൂപങ്ങൾ മകൾക്ക് നൽകാൻ അവർക്ക് കഴിയാതെ പോയതോ?
മേരി റോയി മകളെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നില്ല എന്ന് പറയാൻ കഴിയില്ല. എന്നാൽ അവർ പ്രകടിപ്പിച്ച സ്നേഹം നമ്മൾ മാതൃസ്നേഹവുമായി ചേർത്തുവയ്ക്കുന്ന മൃദുലതയുടെ ഭാഷയിലായിരുന്നില്ല. ജീവിതത്തിന്റെ പോരാട്ടങ്ങളും അവഗണനകളും ഉള്ളിൽ കൊണ്ടുനടന്ന മുറിവുകളും ആ സ്നേഹത്തെ സങ്കീർണ്ണമാക്കിയിരുന്നു.
ഈ പുസ്തകത്തിൽ എന്നെ ഏറ്റവും ആകർഷിച്ചത് എഴുത്തുകാരിയുടെ സത്യസന്ധതയാണ്. അമ്മയെ അവർ വിശുദ്ധവത്കരിക്കുന്നില്ല; അതേസമയം കുറ്റവിചാരണയും നടത്തുന്നില്ല. പകരം, കോപവും സ്നേഹവും നിരാശയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായുള്ള ആഗ്രഹവും ഒക്കെ നിറഞ്ഞ ഒരു മനുഷ്യനായി മേരി റോയിയെ നമ്മുടെ മുന്നിൽ നിർത്തുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വായനയുടെ അവസാനം അവരെ വിധിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല; കുറച്ചുകൂടി മനസ്സിലാക്കാൻ മാത്രമേ കഴിയുന്നുള്ളൂ.