മജീദ് സെയ്ദിന്റെ 'കരു' മനുഷ്യന്റെയുള്ളിലെ ഇരുണ്ട ഗുഹകളിലേക്കും ചോദനകളിലേക്കും യാതൊരു മറയുമില്ലാതെ നമ്മെ കൊണ്ടുപോകുന്ന അസാധാരണമായ ഒരു നോവലാണ്. പൊള്ളുന്ന യാഥാർഥ്യങ്ങളെ എല്ലാ വന്യതയോടും കൂടി അഭിമുഖീകരിക്കാൻ ധൈര്യം കാണിക്കുന്ന അപൂർവ്വരചനകളിലൊന്ന്‌. 'ഈഗിൾ ജെന്നി' എന്ന ക്യാബറെ നർത്തകിയെ തേടിയുള്ള കരുവിന്റെ യാത്ര കാണാതായ ഒരു സ്ത്രീയെ തേടിയുള്ള അന്വേഷണം എന്നതിലുപരി, ഇരുണ്ട അധോലോകങ്ങളിലൂടെയും മനുഷ്യന്റെ അതിരുകടന്ന കാമത്തിന്റെയും ക്രൂരതയുടെയും ഇടനാഴികളിലൂടെയുമുള്ള തീവ്രമായ ഒരു സഞ്ചാരമാണ്.
പൊതുബോധത്തിന്റെ സദാചാരച്ചട്ടക്കൂടുകളെ നിഷ്കരുണം തച്ചുടയ്ക്കുന്ന ആഖ്യാനരീതിയാണ് ഈ നോവലിന്റെ നട്ടെല്ല്. രതി ഇവിടെ കേവലമായ ഒരു ശാരീരികാനുഭവമല്ല. അതൊരു പ്രതികാരമാണ്, ആത്മരക്ഷയാണ്, അധികാരപ്രയോഗമാണ്; ചിലപ്പോൾ ആഴത്തിലുള്ള അരക്ഷിതാവസ്ഥയുടെ പ്രകടനവുമാണ്. മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും പ്രാഥമികമായ ചോദനകളെ ലജ്ജയോ ഭയമോ ഇല്ലാതെ പച്ചയായി തുറന്നുകാട്ടുമ്പോൾ വായനക്കാർ ഭയപ്പെടുകയും ഒപ്പം സ്വന്തം അസ്തിത്വത്തിലേക്ക് തന്നെ നോക്കാൻ നിർബന്ധിതരാകുകയും ചെയ്യുന്നു.
സ്നേഹം, ദയ, സൗഹൃദം, നീതി തുടങ്ങിയ ഉദാത്തമായ വികാരങ്ങൾ എത്ര ദുർബലമായ മേലങ്കികളാണെന്ന് ഇതിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. ആ മേലങ്കികൾ അഴിഞ്ഞുവീഴുന്ന നിമിഷത്തിൽ പുറത്തുവരുന്ന ക്രൂരതയുടെ ആഴം ഭീതിജനകമാണ്. സ്വന്തം നിലനിൽപ്പിനും സ്വാർത്ഥതയ്ക്കും വേണ്ടി മനുഷ്യൻ ഏത് അഗാധതയിലേക്കും താഴുമെന്ന് നോവൽ തെളിയിക്കുന്നു. അർത്ഥശൂന്യമായ വിശ്വാസങ്ങളുടെയും വ്യവസ്ഥിതികളുടെയും കപടതകളെ അത് തുറന്നുകാട്ടുന്നു. ചോരയും കാമവും പ്രതികാരവും ഒരുപോലെ തിളച്ചുമറിയുന്ന കഥാപരിസരം മനുഷ്യനിലെ മൃഗത്തെ മറയില്ലാതെ മുന്നിൽ നിർത്തി ചോദ്യംചെയ്യുന്നു.