മനുഷ്യമനസ്സിലെ ഇരുണ്ട മുറികൾ

എം. പ്രശാന്തിന്റെ 'പക്ഷിവേഷം' വായിക്കുമ്പോൾ, അദ്ദേഹം കഥകൾ എഴുതുകയല്ല ചെയ്യുന്നത് എന്ന് തോന്നും. മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിലെ ഇരുണ്ട മുറികൾ അദ്ദേഹം തുറന്നുകാണിക്കുകയാണ്. ഗ്രാമീണതയുടെ നിശ്ശബ്ദതയും കാടിന്റെ ഭീതിയും മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെ വിള്ളലുകളും ചേർത്ത് അദ്ദേഹം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ലോകം അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നതും അതേസമയം ആകർഷിക്കുന്നതുമാണ്.
ഈ സമാഹാരത്തിലെ പതിനഞ്ച് കഥകളും യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ അതിരുകൾ കടന്ന് ഭ്രമാത്മകതയിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുന്നു. പക്ഷേ ആ ഭ്രമങ്ങൾ പോലും ജീവിതത്തിൽ നിന്നു തന്നെ ജനിച്ചതായതിനാൽ വായനക്കാർക്ക് അതൊന്നും അന്യമായി തോന്നുന്നില്ല. മിത്തും ചരിത്രവും മനുഷ്യന്റെ കാമനകളും അക്രമവും നിസ്സഹായതയും കഥകളിൽ ഒട്ടും കൃത്രിമമാകാതെ ഒഴുകുന്നു.
എം. പ്രശാന്തിന്റെ എഴുത്തിലെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ ഘടകം അദ്ദേഹത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മമായ രാഷ്ട്രീയബോധമാണ്. അദ്ദേഹം ശബ്ദം ഉയർത്തി ഒന്നും പ്രഖ്യാപിക്കുന്നില്ല; പകരം മനുഷ്യരുടെ പെരുമാറ്റങ്ങളിലൂടെയും ബന്ധങ്ങളിലൂടെയും ഭയങ്ങളിലൂടെയും രാഷ്ട്രീയം സംസാരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് കഥകൾ വായിച്ചു തീർന്നാലും അവ മനസ്സിൽ നിൽക്കുന്നത്.
ഈ പുസ്തകത്തിലെ ഗ്രാമങ്ങൾ വെറും ഗ്രാമങ്ങളല്ല. അവ മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ ഇരുണ്ട ദേശങ്ങളാണ്. കാടുകൾ വെറും പ്രകൃതിയല്ല. അവ മറച്ചുവെച്ച ഭയങ്ങളുടെ രൂപമാണ്. ഇവിടെയുള്ള കഥാപാത്രങ്ങൾ പലപ്പോഴും സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരാണ്. പക്ഷേ അവർ ഓടിച്ചെല്ലുന്നത് വീണ്ടും അവരുടെ ഉള്ളിലേക്കാണ്.
“പക്ഷിവേഷം” എന്ന പേര് തന്നെ ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ ആത്മാവിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതുപോലെയാണ്. മനുഷ്യർ പലപ്പോഴും ജീവിക്കുന്നത് സ്വന്തം മുഖം മറച്ചുകൊണ്ടാണ്. ഓരോരുത്തരും ഏതെങ്കിലും ഒരു “വേഷം” ധരിച്ചിരിക്കുന്നു. ആ വേഷങ്ങൾ പൊളിഞ്ഞുവീഴുന്ന നിമിഷങ്ങളെയാണ് ഈ കഥകൾ പിടിച്ചെടുക്കുന്നത്. മലയാള സാഹിത്യത്തിൽ മാജിക്കൽ റിയലിസത്തെ ഇത്ര ജീവിതഗന്ധത്തോടെ അവതരിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്ന എഴുത്തുകാർ അപൂർവമാണ്. 'പക്ഷിവേഷം' അതിന്റെ തെളിവാണ്.
ഇത് വെറും കഥകൾ വായിക്കുന്ന അനുഭവമല്ല മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് പതിയെ ഇറങ്ങിപ്പോകുന്ന ഒരു യാത്രയാണ്.

Summary: Adarsh K writes about M Prasanth's short story collection Pakshivesham