നഗരത്തിലെ മഴ എന്നും അരവിന്ദിന് വെറുപ്പായിരുന്നു. അത് കോണ്‍ക്രീറ്റ് കാടിന്റെ വളര്‍ച്ചാവേഗത കുറച്ചു, അവന്റെ കൃത്യമായ കണക്കുകള്‍ തെറ്റിച്ചു. 'ദി വിക്ടറി ടവര്‍' എന്ന തന്റെ പുതിയ പ്രോജക്ടിന്റെ ഡ്രാഫ്റ്റില്‍ അവസാന തിരുത്തലുകള്‍ വരുത്തുമ്പോള്‍, പുറത്തെ മഴയുടെ ശബ്ദം അവനൊരു ശല്യമായി തോന്നി. വിജയമാണ് പ്രധാനം, സൗന്ദര്യമല്ല; അതായിരുന്നു ആര്‍ക്കിടെക്റടായ അരവിന്ദിന്റെ മുപ്പതാം വയസ്സിലെ തത്ത്വശാസ്ത്രം.
തിരക്കിനിടയില്‍, വര്‍ഷങ്ങളായി തുറക്കാതിരുന്ന സ്റ്റോറേജ് റൂമില്‍ നിന്ന് പൊടിപിടിച്ച ചില പഴയ സാധനങ്ങള്‍ മാറ്റുന്നതിനിടയിലാണ് അവന്റെ കൈകളില്‍ ആ നോവല്‍ തടഞ്ഞത്. പുറംചട്ടയുടെ പേര് പോലും മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു. നോവലില്‍ കൈവെച്ചപ്പോള്‍ ഒരു ലോഹത്തുണ്ട് താഴെ വീണു: ഒരു മഷിപ്പേനയുടെ നിബ്ബ്! ആ നിമിഷം, ഇരുപതാം വയസ്സിലെ അരവിന്ദ് മുപ്പതാം വയസ്സിലെ അരവിന്ദിന്റെ തോളില്‍ കൈവെച്ചതുപോലെ അവന് തോന്നി. നീല.. നീലയുടെ പേനയായിരുന്നു അത്. എമറാള്‍ഡ് ഗ്രീന്‍ മഷിയായിരുന്നു അവള്‍ക്കെപ്പോഴും പ്രിയം.
'നമ്മുടെ സ്‌നേഹം ഈ ലോകത്തിലെ ഒരു മഷിക്കും മായ്ക്കാന്‍ പറ്റാത്തതാണ്. അതുകൊണ്ട് അത് ഞാന്‍ മഷിപ്പച്ചയില്‍ എഴുതും,' എന്ന് അവള്‍ പറയുമായിരുന്നു.