കാറ്റത്തെ സഞ്ചാരികൾ

കാറ്റുകൾ വന്ന്
വിളിക്കുമ്പോഴാണ്
നാമൊക്കെ പുറപ്പെട്ടുപോവുക.
ദിക്കുകളുടെ ഉറവുകളിൽനിന്ന്
കൃത്യമായി ഉന്നംവച്ചുവന്ന്
അവ നെഞ്ചിലേക്കു വീശുന്നു

ഹൃദയസിരകൾ
താളമേറ്റെടുക്കുന്നു
പിന്നെ
പുറപ്പെടാതെ വയ്യ

പിന്നെയൊരു ആവേഗത്തിൻ
പുറപ്പെടൽ.
നാടുകൾ ഒഴുക്കുകൾ
കൂടെച്ചേരുന്നു
നാടോടിനെഞ്ച്
കാറ്റിലേക്കു നൂഴുന്നു:
''കാറ്റേ നീയെന്റെ
വിസ്തൃതിയെ വിതിർക്കുക
ഒരു വൃത്തത്തിലൊതുങ്ങുന്നില്ല
ഞാൻ...''

ചില കാറ്റുകൾ
കിഴക്കുനിന്നല്ല വടക്കുനിന്നല്ല
ഉയരങ്ങളെ ചൂഴ്ന്നുവന്ന്
അവ ദിക്കുകളെ
എടുത്തുയർത്തുന്നു
ധ്രുവത്തോളം പോയിടുന്നു,
വീണ്ടും വകഞ്ഞുപോകുന്നു.
വഴിയിലുൾച്ചേർന്നാൽ
പിന്നെയില്ല
ഭൂമധ്യത്തിലേയ്ക്കാകർഷണം.