ഈ രാത്രിയുടെ നടുവിൽ, അന്ധകാരത്തിന്റെ കുടിലിൽ,
ഒരു നിഴൽ, ഒരു പെൺകുട്ടി,
കാലം അവളെഴുതിയ ശാപം.
കൺകളിൽ മരണം,
ചുണ്ടുകളിൽ കറുത്ത പുഞ്ചിരി,
തെരുവിൻ്റെ അഴുക്കുചാലിൽ,
ഒരു കരിഞ്ഞ പൂപോലെ.
വിശപ്പെന്ന ഭൂതം,
അവളുടെ നഗ്നഹൃദയം തിന്നുന്നു,
അനാഥത്വത്തിൻ്റെ മഞ്ഞിൽ അവൾ തണുത്തു വിറക്കുന്നു.
അവൾക്ക് കൂട്ടില്ല, ഈ നരകത്തിൽ;
ദൈവങ്ങൾ പോലും മുഖം തിരിക്കുന്നൊരു ലോകം.
മനുഷ്യത്വം മരിച്ച നഗരത്തിൻ്റെ ഓരത്ത്,
അവളുടെ ചിരി കേൾക്കാതെ, അവളുടെ നിലവിളി അദൃശ്യം.
കൈനീട്ടുന്നു അവൾ, ശൂന്യത മാത്രം മറുപടി,
കല്ലെറിയുന്നു ലോകം, വേദന മാത്രം പ്രതിഫലം.
ഒരുകാലത്ത്, അവൾക്കും സ്വപ്നങ്ങളുണ്ടായിരുന്നിരിക്കാം,
നിറമുള്ള ബാല്യം, സ്നേഹത്തിൻ്റെ ഓർമ്മകൾ.
എന്നാലിന്ന്, ചീഞ്ഞളിഞ്ഞ ഓർമ്മകൾ മാത്രം,
തീരാത്ത ദുരിതത്തിൻ്റെ നീണ്ട പാതകൾ.
ഓരോ നക്ഷത്രവും അവളെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നുവോ?
ഓരോ കാറ്റും അവളുടെ ദുരിതം വിളംബരം ചെയ്യുന്നുവോ?
അവൾ വെറുമൊരു പെൺകുട്ടിയല്ല, ഒരു ചോദ്യമാണ്,
ഈ നാഗരികതയുടെ ഹൃദയത്തിലേക്കെയ്ത കൂരമ്പ്.
മരണം പോലും അവളെ പുൽകാതെ മാറി നടക്കുന്നു,
അത്രമേൽ ആത്മാവിൻ്റെ ഭാരം അവൾക്കില്ലാതെയായി.
തെരുവിലെ പെൺകുട്ടി, ഒരു തീവ്രമായ നിലവിളി,|
നിങ്ങൾ കേൾക്കുന്നില്ലേ? ഈ മണ്ണിൽ, ഈ മാനുഷിക ശവപ്പറമ്പിൽ!
