മൂലയിലെ മരക്കസേര അതിന്റെ
നാലാമത്തെ കാൽ മറന്നുപോയിരിക്കുന്നു.
ശീലംകൊണ്ട് മാത്രം
അത് ചുമരിനോട് ചേർന്ന് നിലയുറപ്പിക്കുന്നു.
മേശപ്പുറത്ത്, തണുത്ത ചായ നിറച്ച കപ്പ്
കൈയുടെ ആകൃതി കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നു—
മണിക്കൂറുകൾക്ക് മുമ്പ്
അല്ലെങ്കിൽ, ഒരുപക്ഷേ, മുപ്പത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ്
മറന്നുപോയ ഗ്രാമത്തിലെ മഴയുള്ള ശരത്കാലത്തിൽ
വിട്ടുപോയ ഏതോ കൈയുടെ.
അലമാരയ്ക്ക് പിന്നിൽ
നീ നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു പേര് തിരയുന്നു,
ഉണങ്ങിയ വെളുത്തുള്ളിത്തോടുകൾക്കും
തുരുമ്പിച്ച സേഫ്റ്റി പിന്നുകൾക്കും
പഴയ രസീതുകൾക്കും ഇടയിൽ.
മുൻവാതിലിൽ താക്കോൽ പതുക്കെ തിരിയുന്നു,
പക്ഷേ, ആരും അകത്തേക്ക് വരുന്നില്ല.
ഇരുട്ടിലേക്ക് സ്വയം എങ്ങനെ തുറക്കണമെന്ന്
വീട് ഓർത്തെടുക്കുന്നത് മാത്രമാണത്.