ഉടലുകണ്ടു ഉള്ളു കാണാതെ
ഉടയോന്റെ പറുദീസയിൽ
അഭയമിരക്കുന്ന വിഡ്ഢികൾ
വിഷമിറങ്ങിയ നാവിനാൽ
വികലമായി വിധിയെഴുതുന്നു
വിത്തിനുള്ളിൽ മറയാതെ
പുറം ചട്ടകളൂരിമാറ്റിയാൽ
അകമൊരു ഇടമാകുമ്പോൾ
അപരരിൽ പുഞ്ചിരിയേകി
സ്വയമൊരു മരമായിമാറണം
പിറന്നു വീണതും നട്ടുവെച്ചതും
മണ്ണിലെന്നും ഒന്നായിരിക്കുവാൻ
ഇരുമരമായ് നാം വളരുമ്പോഴും
വേരുകൾ കോർത്തുവെച്ചു
ഇലപച്ചയിലൊരു കാടുതേടണം
മതം വിശ്വാസങ്ങൾക്കപ്പുറം
ഉള്ളിലൊരു ആശ്വാസമാകണം
മതം തിന്നുന്ന മനുഷ്യരല്ല
കണ്ണീരുകണ്ട കണ്ണുകളാണ്
കാലത്തെ കാതലാക്കുന്നത്