പ്രിയപ്പെട്ട ഗാബോ,
മക്കോണ്ടോയുടെ സ്രഷ്ടാവേ,
ലോകത്തിന്റെ നെയ്ത്തുകാരാ,
മനുഷ്യാത്മാവിന്റെ തത്ത്വചിന്തകാ,
നിങ്ങൾക്ക്, ഞങ്ങളുടെ സ്തുതി.
മക്കോണ്ടോയുടെ ഹൃദയമേ...,
കാലത്തിൻ്റെ നിശ്ചലതയിൽ,
നിങ്ങളുടെ ടൈപ്പ്റൈറ്ററിന്റെ ഹൃദയത്തിലെ
'ടപ്പ്-ടപ്പ്' മിടപ്പ്
ഒരു മന്ത്രം പോലെ പ്രതിധ്വനിക്കുന്നു.
സ്നേഹം ആർദ്രവും ക്രൂരവുമാണെന്ന് നിങ്ങൾ ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചു,
ജീവിതത്തിന്റെ വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥം ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി എഴുതി.
ഭൂതകാലത്തോടുള്ള അഗാധമായ അഭിലാഷം,
ജീവിതത്തിലെ കയ്പ്പേറിയ വിഷാദം,
ഫെർമിനയുടെ കൃപ,
ഫ്ലോറന്റിനോയുടെ നിരാശ,
ഉർസുലയുടെ ജ്ഞാനം,
ഔറേലിയാനോയുടെ യുദ്ധങ്ങൾ,
റെമെഡിയോസിന്റെ ദിവ്യസൗന്ദര്യം,
നിശ്ചയദാർഢ്യമുള്ള കേണൽ ബ്യൂണ്ടിയയും.
ഓ, ഗാബോ,
നിന്റെ ജീവിതം ഇന്നും ശ്വസിക്കുന്നു.
ഏകാന്തതയുടെ ആഴങ്ങളിൽ, രാജ്ഞിയുടെ മരണത്തിൽ,
മൂർച്ചയേറിയതും തണുത്തതുമായ വിപ്ലവങ്ങളിൽ,
മഞ്ഞ ചിത്രശലഭങ്ങൾ പോലെ അവ പറക്കുന്നു,
എന്റെ കൈകളിലെ അനശ്വരമായ സ്വർണ്ണമത്സ്യങ്ങളെപ്പോലെ, അവ ശ്വസിക്കുന്നു.
ക്ഷണിക സ്വപ്നങ്ങളിൽ, നിങ്ങളുടെ കഥകൾ ഞങ്ങളുടേതായി മാറുന്നു.
ഞങ്ങളുടെ അപൂർണ്ണതയിൽ, നിങ്ങൾ പൂർണ്ണതയുടെ വിചിത്രമായ
മാന്ത്രികക്കളങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു