പ്രതീക്ഷ

എന്തായാലും വരുമെന്നു പറഞ്ഞാണ്
സൂര്യൻ ഇന്നു ചരിഞ്ഞത്.
രാത്രി മുഴുവൻ ഉറക്കമൊഴിഞ്ഞു
നക്ഷത്രരഹിതമായ ആലോചന

പരീക്ഷയുടെ തിരക്കാണ്,
പക്ഷികളുടെ ചിറകുപോലും അനങ്ങുന്നില്ല.
കേസ് മുഴുവൻ പഠിച്ച് തീർന്നിട്ടില്ല.
ഇന്നലെയും നാളെയും യോഗത്തിൽ
അധ്യക്ഷ വഹിക്കുകയും വേണം.

എൽ.ഇ.ഡി. വെളിച്ചത്തിന്റെ ശൂരതയിൽ
മഴപ്പാറ്റകൾ ചിറകുകൾ ഉതിത്തെറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
അതിവേഗഫാനിന്റെ മൺസൂണിൽ മുനിഞ്ഞിരുന്ന്
ഒരു കവിത കൂടി എഴുതിക്കോ എന്നൊരു ശ്രുതി.

തിരക്കാണ്
ടെക്‌സാസിലും പൂങ്കുന്നത്തും ഗുരുവായൂരിലും
കല്യാണമാണ്.
ശോഭ ചൊരിഞ്ഞ് നടക്കണം
ഭക്ഷണം കഴിക്കണം.
ബിരിയാണി ചപ്പാത്തി പൊരിച്ചകോഴി
സാദാചോറ്
പിന്നെ ഇലസദ്യയും

വൈകീട്ട് കുറുപ്പംറോഡിലെ
വിശാലമായ ചിറയുടെ
കല്പടവിലിരുന്ന് രസിച്ച് ഹസിക്കണം
അവിൽ ചവക്കണം
കുടിലുകൾ കൊട്ടാരങ്ങളായി മാറുന്നത് കണ്ട് പ്രേരണകൾ മഷി പുരളണം
പ്രതീക്ഷകൾ പൂത്തുലയുകയാണ്
വരും
വരും
ഉദയം തീർച്ച

Kaviyoor Balan's poem portrays the tension between modern busyness and the quiet yearning for peace. Through sleepless nights, exams, and endless duties, the poet reveals a mind caught between responsibility and lost creativity. Images of LED lights, burning moths, and rushing schedules symbolize the exhaustion of modern life. Yet amid the noise and abundance, a faint hope persists — the urge to create, to live meaningfully. In the end, the poem assures that no matter the darkness, the dawn is certain.