ദൈവം പട്ടിണി മാറ്റുന്നു

വിശുദ്ധനഗരത്തിന്,
കൊഴുത്ത
കറുത്ത ദ്രാവകം
മന്ദഗതിയിലൊഴുകുന്നൊ-
രോട അതിരിട്ടൊഴുകി.

അതിനരികിൽ
ക്രൂശിതരൂപം വിൽക്കുന്ന
എന്റെ മകൾക്കായി
ഞാനൊരു പടം വരച്ചു.

വീട്.
എനിക്കുമവൾക്കും മാത്രം
തിരിയുന്ന ലിപികളിൽ
കുറച്ചു കുത്തിവരകൾ.

വീടിന്റെ
ചോറൂണോ
മാമ്മോദീസായോ
സുന്നത്തോ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.

വീടിനെ
വന്നുതൊട്ടു പോകുന്ന
മിന്നലുകൾ
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ
തിളങ്ങുന്നു.

അതിനുള്ളിൽ
ഉറങ്ങുന്ന കുട്ടിയേയും
കാവലുകിടക്കുന്ന
കരിന്തേളുകളെയും
അവൾ കണ്ടുവെങ്കിലും
എരിയുന്ന
മണ്ണെണ്ണ വിളക്ക്
ഞാൻ
തൊട്ടുകാണിക്കേണ്ടി വന്നു.
അതിരുകവിഞ്ഞ
ഉദാരതയിൽ
'തുറവ്'കളുടെ
അംഗസംഖ്യ വർധിച്ചപ്പോൾ
മഴ തന്നിട്ടുപോയ
അഗാധമായ
ചെറുകുഴികളിൽ
ഞാൻ തെറ്റിവീണുവെങ്കിലും.

മകളുടെ കയ്യിൽ നിന്നും
കൂട്ടത്തിൽ മുഴുത്ത
ക്രൂശിതനെ കുരിശടക്കം
അച്ചൻ വാങ്ങി.

കൂടെയുള്ളവൾ
എനിക്കൊപ്പം
വിശപ്പുകൾ തിന്നുതീർക്കുന്നവൾ,
കുഴിയിലേക്കു വീണ
മിഴികൾ
അറിയാതെടുത്ത്
പുറത്തേക്കിട്ടു.

തിരികെ നടക്കുമ്പോൾ
വഴിയിൽ കണ്ട
വിശുദ്ധ രൂപത്തിലേക്ക്
കാർക്കിച്ചുതുപ്പി.
മെഴുകിൻമുഖത്ത് തുപ്പലൊഴുകി.
(നാളത്തെ വാർത്തയാണ്.
അത്ഭുതം, അത്ഭുതം!)

ഇല്ലാത്ത
കാശുകൊടുത്ത്
മിനുമിനുത്ത
തടിക്കുരിശടക്കം വാങ്ങിയ
ക്രൂശിതനെ
കൂട്ടിനുള്ളവളുടെ മെല്ലിച്ച
കൈകളിൽ

ഭദ്രമായേൽപ്പിച്ചു.
ഇന്നിനി മോട്ടിക്കാൻ വയ്യ.
ഇന്നത്തെ
അത്താഴക്കഞ്ഞിക്ക്
വിറക്
ഇതു മതിയാകും.

ആമേൻ.

This poem offers a stark and moving portrayal of poverty and hunger through the eyes of a young girl and her father, who live without even the barest shelter. With unflinching honesty, the poet captures the child’s vulnerability and the father’s simmering anger at their destitution. His arrogance is not of pride but of despair, a defiant stance against the indifference of society and the promises of faith. Mocking religion and questioning the existence of God, he becomes the voice of disillusionment, while the daughter’s silent suffering underscores the human cost of neglect. The poem blends raw emotion with social critique, making the reader confront the harsh realities of deprivation.