ശരീരം ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ് സംസാരിക്കുന്നത്‌

തലയറുത്തിട്ട മൃഗത്തിന്റെ നോട്ടത്തിൽ
പലപ്പോഴും മനസ്സ് ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കുകയില്ല.
അത് ശരീരത്തിന്റെ മാത്രം നോട്ടമാണ്.
എനിക്കിനിയും എത്രദൂരം
പോകാനുള്ളതായിരുന്നു
എന്ന് ആ നോട്ടം പറയുന്നു.
ആ നോട്ടം മൃഗത്തിന് നിങ്ങളെ കാണാനുള്ളതല്ല,
നിങ്ങൾക്ക് മൃഗത്തെ കാണാനുള്ളതാണ്.

ചിലപ്പോൾ അങ്ങനെയാണ്,
നാം കാണാത്തതൊക്കെ
ശരീരം കാണുന്നുണ്ടായിരിക്കും.

ശിരച്ഛേദം ചെയ്യപ്പെട്ടവന്റെ നാവ്
ചുണ്ടിനുമുകളിലൂടെ
പതുക്കെ ഒന്നിഴയുന്നത്
ശരീരത്തിന്റെ ഒരു തലോടൽതന്നെയാണ്.
ഞാൻ ഇവനെ
എത്രമേൽ സ്‌നേഹിച്ചിരുന്നു
എന്ന് ആ തലോടൽ പറയുന്നു.
പാതിരാത്രിയിൽ
അയൽവീട്ടിൽനിന്നും പെട്ടെന്നുയരുന്ന
ഒരു നിലവിളിപോലെ
അതെന്നെ പിടികൂടുമെന്നുറപ്പാണ്.

ചിലപ്പോൾ എല്ലാം അങ്ങനെയാണ്.
തൂക്കിലേറ്റപ്പെട്ടയാളുടെ
വസ്ത്രത്തിനിടയിലൂടെ മൂത്രമിറ്റുന്നത്,
തലയറുത്തിട്ട ആടിന്റെ വായിൽനിന്നും
പകുതിയരഞ്ഞ പുൽക്കൊടികൾ
താഴെവീഴുന്നത്,
ശരീരം ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ്
സംസാരിക്കുന്നത്...

In this poignant and thought-provoking poem, M. Kamarudheen explores the often overlooked sensitivity of the human body even in the final moments of life and beyond. The poet challenges the notion that the body becomes merely an object after the soul departs, asserting instead that the body retains a form of feeling, a final echo of its lived existence. Kamarudheen's work is a profound reflection on mortality, embodiment, and the unseen life within flesh. It evokes empathy, urging us to reconsider our relationship with the body—not just as a vessel of life, but as a being capable of its own quiet language of pain and resistance.