"എന്റെ എല്ലാ കലാസൃഷ്ടികളും എല്ലാത്തിലും നിലനിൽക്കുന്ന ആത്മീയതയ്ക്കായുള്ള എന്റെ അന്വേഷണത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. നാമെല്ലാവരും ‘യാഥാർത്ഥ്യം' എന്ന രീതിയിൽ കാണുന്നതിൽനിന്നു വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ലോകത്തെ, നമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങളിലോ ഉപബോധമനസ്സിലോ വസിക്കുന്ന ഒരു ആന്തരികലോകത്തെ, ജീവിതത്തിന്റെ നിഗൂഢതകളിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ലോകത്തെ ഞാൻ ചിത്രീകരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു'' – ബിൽ വയോള (Bill Viola).
വീഡിയോയെ ഒരു കലാരൂപമായി പുനർനിർവചിച്ച അമേരിക്കൻ ആർട്ടിസ്റ്റ് ആയിരുന്നു ബിൽ വയോള. അദ്ദേഹം 2024-ൽ അന്തരിച്ചു. അതുല്യമായ നവീകരണത്തിന്റെയും ആഴത്തിലുള്ള ഉൾക്കാഴ്ചയുടെയും പാരമ്പര്യമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റേത്. വീഡിയോയുടെ ആവിഷ്കാരസാധ്യതകൾ വികസിപ്പിക്കുകയും മനുഷ്യാനുഭവത്തിന്റെ ആഴമേറിയ വശങ്ങൾ പര്യവേക്ഷണം ചെയ്യുന്നതിനുള്ള ശക്തമായ ഉപകരണമാക്കി അതിനെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു അദ്ദേഹം. കലാകാരന്മാരിലും കലാപ്രേമികളിലും ഒരുപോലെ അദ്ദേഹം സ്വാധീനം ചെലുത്തി. വീഡിയോയുഗത്തിലെ റെംബ്രാന്റ്, വീഡിയോ ഗുരു, വീഡിയോയുടെ ഗ്രാൻഡ് മാസ്റ്റർ, വീഡിയോ ആർട്ടിലെ ദാർശനികൻ എന്നിങ്ങനെയൊക്കെ അദ്ദേഹം വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. വീഡിയോ ആർട്ടിന്റെ മുൻനിര വക്താവായി ബിൽ വയോള പരക്കെ ആദരിക്കപ്പെടുന്നു.
1965-ൽ ആദ്യത്തെ പോർട്ടബിൾ വീഡിയോ റെക്കോർഡിങ് ഉപകരണമായ സോണി പോർട്ടപാക് ക്യാമറ നിലവിൽ വന്നു. രാഷ്ട്രീയവും സാമൂഹികവുമായ നിരവധി മാറ്റങ്ങളുടെ ഒരു ദശകമായിരുന്നു ഇത്, അധികാരഘടനകളെ വിമർശിക്കാൻ പുതിയ സൃഷ്ടിപരമായ രീതികൾ ഉപയോഗിച്ച കാലം. വാണിജ്യപ്രക്ഷേപണത്തിന് ബദലായി ടെലിവിഷൻ സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗപ്പെടുത്താൻ കഴിയുമെന്ന് പോർട്ടപാക്കിന്റെ വ്യാപനം അർത്ഥമാക്കി. അങ്ങനെ, സൃഷ്ടിപരവും സ്വതന്ത്രവുമായ ഒരു ആവിഷ്കാര മാധ്യമമെന്ന നിലയിൽ വീഡിയോ ആർട്ടിന്റെ ഉയർന്നുവരുന്ന ഉപയോഗം സാമൂഹികമാറ്റത്തിനായുള്ള മാർഗമായി പലരും കണ്ടു. ഒരു ഉദാഹരണമായി, 1970-കളിലെ അമേരിക്കൻ ഫെമിനിസ്റ്റ് കലാ വ്യവഹാരം, സ്ത്രീകളുടെ അവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അവബോധം വളർത്തുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ വീഡിയോ സാങ്കേതികവിദ്യയെ സ്വീകരിച്ചു. മനുഷ്യബോധത്തിന്റെ പരിവർത്തനത്തിന് സാങ്കേതികവിദ്യ കേന്ദ്രബിന്ദുവാണെന്നും സാമൂഹിക മാറ്റത്തിൽ അതിനു പങ്കുണ്ടെന്നും കനേഡിയൻ സൈദ്ധാന്തികനായ മാർഷൽ മക് ലൂഹൻ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.