ഹിച്ച് കോക്കിന്റെ റെബേക്കയിൽ (1940) കാണികളുടെ മുന്നിലെത്താത്ത ഒരു കഥാപാത്രമാണ് ശീർഷകത്തിനു കാരണമായ റബേക്ക. ഈ റബേക്കയ്ക്ക് 2020 ൽ ബെൻവീറ്റ്‌ലിയുടെ സംവിധാനത്തിൽ മറ്റൊരു ചലച്ചിത്രപ്പതിപ്പുകൂടിയുണ്ടായി. റബേക്കയുടെ മരണത്തെപ്പറ്റി വ്യത്യസ്തമായ നിലപാടുകൾ ഉണ്ടെങ്കിലും അതിലും ഭൂതകാലത്തിലുള്ള ഒരു റബേക്കയെപ്പറ്റി സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെ ഉരുത്തിരിയുന്ന ഒരു സ്ത്രീയെയല്ലാതെ മറ്റൊരു വേഷത്തെയും സ്ക്രീനിൽ നാം കാണുന്നില്ല. (ഹിച്ച് കോക്കിന്റെ റബേക്കയിൽ മാക്സിമിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ആവേശം മൂത്ത് അയാളുടെ രണ്ടാമത്തെ ഭാര്യ (ജോആൻ ഫൊണ്ടയിൻ) റബേക്കയെ പോലെ വസ്ത്രം ധരിക്കുന്നു ഒരിക്കൽ) ഈ ചലച്ചിത്രങ്ങൾക്കും ഹിച്ച് കോക്കിന്റെ പ്രസിദ്ധമായ ‘പക്ഷികൾ‘ എന്ന ചിത്രത്തിനും ആധാരമായ മൂലരചന നിർവഹിച്ചത് ദാഫ്നെ ദു മോറിയേ എന്ന ഇംഗ്ലീഷ് എഴുത്തുകാരിയാണ്. ആദ്യത്തേത് ഒരു നോവലും രണ്ടാമത്തേത് ഒരു ചെറുകഥയും. ദൃശ്യത എന്ന് ഇപ്പോൾ സാർവത്രികമായി ഉപയോഗിക്കുന്ന സങ്കല്പത്തിന്റെ മറുപുറം അവതരിപ്പിക്കുകയാണല്ലോ 1938 - ലെ റെബേക്കയെന്ന നോവലിലൂടെ അവർ ചെയ്തത്. ‘സ്വാതന്ത്ര്യ കാംക്ഷിയും ഏകാകിയും അന്തഃക്ഷോഭങ്ങളുടെ പളുങ്കുപാത്രവുമായ സ്ത്രീയ്ക്ക് എന്തു ദൃശ്യത?’ എന്ന്.
സലിൻ മാങ്കുഴിയുടെ ‘ചോരവട്ടം’ എന്ന ചെറുകഥാസമാഹാരത്തിന്റെ ആമുഖവാക്യം, ദാഫ്നെയുടെ ‘സ്ത്രീകൾ നോവലായിരിക്കാനും പുരുഷന്മാർ ചെറുകഥയായിരിക്കാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നു’ എന്ന നിരീക്ഷണമാണ്. വൈകാരികമായ അലകളും ആഴങ്ങളും അടരുകളുമുള്ള വിസ്തൃതമായ പെൺജീവിതവും വൈവിധ്യങ്ങളില്ലാത്തതും സംഗ്രഹിച്ചതും ഇടുങ്ങിയതുമായ പുരുഷജീവിതവും തമ്മിൽ പക്ഷപാതപരമായ താരതമ്യമാണ് ഈ വാക്യത്തിന്റെ കാതൽ. പല മട്ടിലുള്ള അർത്ഥങ്ങളും ധ്വനികളും ചൂണ്ടു വിരലുകളും അമർത്തിപ്പിടിച്ചവതരിപ്പിക്കാനുള്ള ശേഷി ലഘുവാക്യങ്ങൾക്കുള്ളതിനാൽ ഇങ്ങനെതന്നെയാവണമെന്നില്ല അതിന്റെ വിശേഷാർത്ഥം. ഓരോരുത്തർക്ക് ഓരോന്നാവാം പൊരുൾ.
പത്തു കഥകളുള്ള ‘ചോരവട്ട’ത്തിലെ സലിന്റെ ഒരു കഥ, ‘മുനിയറകളിലേ’ക്ക് പെട്ടെന്ന് ക്ഷണിച്ചുകൊണ്ടു പോകാതിരിക്കില്ല, ഈ വാക്യംവച്ചാലോചിക്കുമ്പോൾ. കൗമാരകാലത്തുണ്ടായ ദാരുണമായ അനുഭവത്താൽ ജീവിതത്തിൽ മൗനിയായിപ്പോയ മനുഷ്യനാണ് മുനി എന്ന് വിളിപ്പേരുള്ള അതിലെ കേന്ദ്രകഥാപാത്രം. പ്രണയം തോന്നി വിളിച്ചുകൊണ്ടുവന്ന സ്ത്രീയോട്, പിന്നീട് അവർക്കുണ്ടായ കുട്ടികളോട് ഒന്നും അയാൾ മിണ്ടുന്നതേയില്ല. അയാളുടെ മരണശേഷം മറ്റുള്ളവർ പറയുന്ന കഥകളാൽ അയാളുടെ ഭൂതകാലം, മകൻ തിരിച്ചറിയുന്നു, അവൻ പശ്ചാത്തപിക്കുന്നു. ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ അയാളുടെ അസാധാരണമായ മൗനംകൊണ്ടു പൊറുതിമുട്ടി അയാളെ വെറുത്തയാളാണ് മകൻ. മരിച്ചതിനുശേഷം കഥകളിലൂടെ രക്തവും മാംസവും കിട്ടുന്ന മനുഷ്യർ, ഇപ്പോൾ മലയാള കഥകളിലും അപൂർവസംഭവമല്ലെങ്കിലും, ഈ സമാഹാരത്തിൽ അത് ‘റബേക്ക’യെ ഒന്നുകൂടി ഓർമ്മിക്കാനുള്ള സാഹചര്യം ഉണ്ടാക്കി. ആ വാങ്മയത്തിൽ അവരും അദൃശ്യയായിരുന്നല്ലോ. അതു വഴി ദാഫ്നെയുടെ സ്ത്രീ-പുരുഷ നിർവചനത്തെ ഒന്നുകൂടി നോക്കാമെന്നും തോന്നുന്നു. ഒതുക്കിപ്പറയുക എന്നതാണ് ചെറുകഥകളുടെ ഏറ്റവും വലിയശക്തി. ‘മുനി’ കഴിഞ്ഞുപോയ ജീവിതത്തെ മുഴുവൻ അയാളുടെ മൗനത്തിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. ആ അർത്ഥത്തിൽ അയാളൊരു ചെറുകഥയാണ്. ആണ് എന്നല്ല പറയേണ്ടത്, ആയിത്തീർന്നു എന്നാണ്. പക്ഷേ മുകളിൽ വ്യാഖ്യാനിച്ചതുപോലെ മുനിയുടെ ജീവിതം വൈവിധ്യങ്ങളില്ലാത്ത വിധം സംഗ്രഹിച്ചതോ ഇടുങ്ങിയതോ ആയിരുന്നില്ല. അവിടെ സലിൻ ദാഫ്നെയുടെ നിർവചനത്തെ ഒന്നു തിരിച്ചിട്ടു പരിശോധിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്.