പകുതി വായിച്ച് അടച്ചുവെക്കാനാവാത്ത ശ്രേഷ്ഠമായ കാവ്യകൃതിയാണ് ആര്യാംബികയുടെ കൺപീലി.
പദസംയോഗത്തിലെ പുതുമ, ബിംബസൃഷ്ടിയിലെ മൗലികത, ഭാവസംവേദനക്ഷമതയിലെ നിഷ്കർഷ, നിയതാർത്ഥത്തിനപ്പുറമുള്ള അർത്ഥച്ഛായകളുടെ ഉന്മീലനം, ധ്വനനസാധ്യതകളുടെ സവിശേഷ വിനിയോഗം, കേശാദിപാദശില്പപ്പൊരുത്തം, ഇമേജറിയിലൂടെയുള്ള ഭാവവിനിമയം, ലയോത്പാദനക്ഷമമായ ശയ്യാഗുണം, സുതാര്യശുദ്ധമായ അർത്ഥസംവേദനം, ഭാവവിന്യാസത്തിലെ ഔചിത്യഭംഗി, ഭാവോദാരമായ ധ്വനിഗഹനത തുടങ്ങിയവകൊണ്ട് അനുഗൃഹീതമായ കവിതകളുടെ സമാഹാരമാണ് കൺപീലി.
ഏതു പുതിയ കവിയും നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി ഭാവുകത്വനവീകരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. ആവർത്തിച്ചുള്ള ഉപയോഗത്താൽ അർത്ഥസംവേദനം അസാദ്ധ്യമായിത്തീർന്ന നിലയിലുള്ള തേഞ്ഞുപോയ വാക്കുകളും പല തലമുറകൾ കൈകാര്യം ചെയ്കയാൽ ഭാവലോപം വന്ന സന്ദർഭങ്ങളുമേ പുതിയ കവിക്കു മുമ്പിലുള്ളു. ഈ പഴമയിൽനിന്ന് എങ്ങനെ പുതുമയുണർത്തിയെടുക്കാം. ഇതാണു കവികൾ നേരിടുന്ന വലിയ വെല്ലുവിളി. ഇതിനെ നേരിടാൻ രണ്ടു കാര്യങ്ങളാണു സഹായകമാവുക. കാവ്യാത്മകമായ പുതുപദസംയോഗങ്ങൾ കണ്ടെത്തുക, അചുംബിതകല്പനകളുടെ പുതുഭാഷ രൂപപ്പെടുത്തുക, സ്മൃതിസുഗന്ധങ്ങളെ പ്രത്യാനയിക്കുന്ന പുതുസന്ദർഭങ്ങൾ രൂപീകരിച്ചെടുക്കുക, എന്നിവയാണവ. ഇവയാകട്ടെ, മൗലികമായ പ്രതിഭകൊണ്ടും ഉദാത്തമായ സർഗ്ഗാത്മകതകൊണ്ടും ഭാഷയ്ക്കുമേലുള്ള മാസ്മരിക മാസ്റ്ററി കൊണ്ടും അനുഗൃഹീതരായ പ്രതിഭകൾക്കുമാത്രമേ സാദ്ധ്യമാവൂ. ഇതെല്ലാം ഒരു മാജിക്കൽ കൈയടക്കത്തിലെന്നപോലെ സ്വായത്തമാക്കാൻ കഴിഞ്ഞ പ്രതിഭയാണ് ആര്യാംബിക എന്നതിനു വേണ്ടതിലധികം തെളിവു തരുന്നു അവരുടെ ഈ കാവ്യസമാഹാരം.