മജീദ് സൈദിന്റെ 'കരു'എന്ന നോവൽ വായനക്കാരനെ നേരിട്ട് വേശ്യാലയത്തിന്റെ നരകതാപത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു. മുൻ കാബറെ നർത്തകിയായ ഈഗിൾ ജെന്നിയുടെ ജീവിതത്തിലൂടെ തുടങ്ങുന്ന ഈ രചന, പെണ്ണുങ്ങളുടെ ദുരിതജീവിതയാത്രയുടെ ആന്തരികവും ബാഹ്യവുമായ എല്ലാ മുഖങ്ങളും അനാവരണം ചെയ്യുന്നു. സമകാലിക മലയാള സാഹിത്യത്തിൽ ഇത്തരം ധൈര്യമുള്ളതും അതേസമയം സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടതുമായ ആഖ്യാനങ്ങൾ അപൂർവമാണ്. നോവൽ വെറും കഥപറച്ചിലല്ല; മനുഷ്യന്റെ അധർമ്മങ്ങളെയും സമൂഹത്തിന്റെ മൗനാനുവാദങ്ങളെയും നേരിട്ട് ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനം കൂടിയാണ്.
നോവലിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്ത് നില്‍ക്കുന്ന മറ്റൊരു കഥാപാത്രം സീമാനായിക്കാണ്. പ്രതികാരത്തിന്റെ ഏറ്റവും മ്ലേച്ഛമായ രൂപത്തിലെത്തുന്ന ഒരു സ്ത്രീ. തെരുവിലെ ഭിക്ഷാടകർക്കും ചെരുപ്പുകുത്തികൾക്കും വൃത്തിഹീനരായവർക്കും ശരീരം ഭോഗത്തിനായി നൽകിയ ചിത്രങ്ങൾ മുൻകാമുകന് അയച്ചുകൊടുത്ത് അവൾ പ്രതികാരത്തിന്റെ അഗാധതയിലേക്ക് വീഴുന്നു. ഈ കഥാപാത്രം നോവലിൽ ഒരു വിചിത്രമായ അടയാളമായി പടരുന്നു. ദുരിതത്തിന്റെയും ക്രോധത്തിന്റെയും പ്രതീകം.
ജ്യോത്സ്യന്റെ അന്ധവിശ്വാസപ്രേരണയാൽ ഗ്രാമത്തിലെ യുവാക്കളുടെ ഭാര്യയാകേണ്ടിവന്ന അന്ധയായ സുന്ദരി ഷാസിയ ബീഗം പോലുള്ളവരും, കേട്ടുകേൾവിപോലുമില്ലാത്ത അനേകം സ്ത്രീകഥാപാത്രങ്ങളും ചേർന്ന് നോവലിസ്റ്റ് ഒരു വൻ ലോകം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. സുന്ദരനാടാർ, മിർസ, പൂവഴകൻ, മഞ്ജുള, റാമിലബീഗം, പവൻ, രാജദുരൈ, പെരിയദുരൈ, അമുദം, ദിനകർ, മുകിലമ്മാൾ, രോഹുകമ്മത്ത്, സുഗന്ധി, മാധുരി കർസായി, റാണാദൗലത്ത്, ഇവാനിയോസ് തുടങ്ങിയവർ വിവിധ ആഴങ്ങളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു. ഈ കഥാപാത്രങ്ങൾ ഒരിടത്തും ഒതുങ്ങുന്നില്ല. വേദന, നിരാശ, പ്രണയം, കാമം, പ്രതികാരം, ഉന്മാദം എന്നിവ സമന്വയിക്കുന്ന വഴികളിലൂടെ വിവിധ സംസ്കാരങ്ങളിലൂടെയും അപൂർവമായ ആചാരങ്ങളിലൂടെയും യാത്ര ചെയ്യുന്നു. അത്തരമൊരു സങ്കീർണ്ണവും ബഹുസ്വരവുമായ നറേറ്റീവ് വിജയകരമായി നിർമിക്കാൻ മജീദ് സൈദിന് കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്നത് നോവലിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തിയാണ്.