സി.വി. ബാലകൃഷ്ണന്റെ ‘എഴുത്തിന്റെ അൾത്താര’ പുസ്തകമല്ല, അതൊരു തീർത്ഥാടനഭൂമിയാണ്. സ്വന്തം അടയാളപ്പെടുത്തലുകൾ കൊണ്ട് അദ്ദേഹം പണിതുയർത്തിയ വിശുദ്ധ സങ്കേതം. അവിടെ ഫിക്ഷനും നോൺ-ഫിക്ഷനും തമ്മിലുള്ള അതിർവരമ്പുകൾ അലിഞ്ഞില്ലാതാവുന്നു, ഭാവനയും ഓർമ്മയും ഒരേ നദിയിൽ ഒഴുകി ഒന്നാകുന്നു. ചുവന്ന മണ്ണിലെ ആദ്യമഴയുടെ ഗന്ധവും കരിയിലകളിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന മഞ്ഞും ഋതുക്കളുടെ ഏകാന്തമായ ആത്മാവും ഈ വരികളിൽ ശ്വസിക്കുന്നുണ്ട്. ബൈബിളിന്റേതു പോലുള്ള താളാത്മകമായ ഗാംഭീര്യം ഈ ഗദ്യത്തിന് സവിശേഷമായ ചാരുത നൽകുന്നു. ഒരേസമയം മണ്ണിൽ വേരൂന്നി നിൽക്കുകയും വിണ്ണോളം ശാഖകൾ പടർത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ഈ കൃതി, ഏകാന്തതയുടെ ആഴങ്ങളിലിരുന്ന് എഴുത്തുകാരൻ നടത്തുന്ന സത്യസന്ധമായ ആത്മബലിയാണ്.
മേരി ഒലിവറുടെ പ്രകൃതിദർശനങ്ങളും റെയ്മണ്ട് കാർവറുടെ മിനിമലിസവും ശൈലീപരമായ പ്രചോദനങ്ങളായി ഈ കുറിപ്പുകളിൽ നിഴലിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ആത്യന്തികമായി ഇത് എഴുത്തുകാരന്റെ മാത്രം തനിമയുള്ള ഭാഷയാണ്. ഈ വിദേശീയ ഭാവുകത്വങ്ങളെ സി.വി. തന്റെ തനതായ ശൈലിയിലേക്ക് അസാമാന്യമായ കരുത്തോടെ പരിവർത്തിപ്പിക്കുന്നു.
ഓരോ പേജിലും അദ്ദേഹം മിടിക്കുന്ന വായനശാലയായി രൂപാന്തരപ്പെടുന്നു. മൺമറഞ്ഞുപോയ പ്രിയപ്പെട്ട എഴുത്തുകാരെ അവരുടെ പനിപിടിച്ച രാത്രികളിലെ നിറനിലാവിലേക്ക് അദ്ദേഹം സ്വപ്നം കണ്ടുണർത്തുന്നുണ്ട്. സാഹിത്യത്തിനൊപ്പം സിനിമയോടുള്ള തന്റെ അടങ്ങാത്ത അനുരാഗവും അഭിനിവേശവും ഈ കുറിപ്പുകളിൽ സമന്വയിക്കുന്നു. ഹെമിംഗ്വേയും ഫോക്നറും മൻറോയും വിർജിനിയ വൂൾഫും മുതൽ ഒ.വി. വിജയനും എം.ടി.യും വരെ ഈ അൾത്താരയിൽ അതിഥികളായെത്തുന്നു. പ്രിയപ്പെട്ട എഴുത്തുകാരുടെ ബീഡിപ്പുകയും അവർ നടന്നകന്ന മൂടൽമഞ്ഞും ഇവിടെ പുതിയൊരു ഭാഷയായി പുനർജനിക്കുന്നു.